Pangalawang kape ko na itong iniinom ko ngayon. Wala kasi si mama at aminado akong walang alam pagdating sa gawaing bahay. Ito ngayon, nga nga lang. Kape kape. Tumblr Tumblr.

Hindi ko talaga alam ang gagawin ko sa buhay ko. Katulad ngayon. Alas dos na nang mag-sink in sa akin na dapat pala akong maglinis ng kwarto, kumain ng pananghalian, maligo at gumawa ng something productive. Tamad lang ba talaga ako o Hindi sanay na mag-isa sa buhay? Ipadala nyo nalang ang sagot nyo thru twitter with hashtag #korekkongbata. Ang lucky winner ay mananalo ng walang pag-iimbot na atensyon ko at masigabong palakpakan galing din sa akin. Char.

Dapat bilisan ko ang pagtapos ng post na ito dahil maliligo na talaga ako. Maglilinis muna ng kwarto. Nagawa ko na kasing kumain, actually kakatapos ko palang kumain. 2:47 na pero ngayon palang ako natapos mananghalian. Saya lang ng buhay ko. Siguro kung itutuloy ko ang ganitong habit e hanggang 29 lang ang edad ko at nasa finish line na din ako ng buhay ko.

Napaisip tuloy ako. Ganito nalang ba ang buhay ko sa earths crust? Nga nga lang? Pa-Kape kape? Pa-Tumblr Tumblr? Dapat naman may gawin akong worthwhile sa grandiose life ko. Charot.

Napagdesisyunan ko nang gawin ang matagal ko nang hinahangad. Ang mabuntis. De joke lang. Ang mag-aral muli. Bobo-ness na ako at kailangan ko nang pumapak ng ginko biloba with amapalaya extract o kung ano pa man para maging matalas muli ang brains ko at maging matanglawin con ernie baron level na ‘ko. Dahil knowledge is power.

Pero bago ang lahat. Mag-iipon pa muna akong pambayad sa pag-aaral. Ang hirap naman na sakto sakto lang ang pera, dapat may ipon din. Baka mamaya biglang may biglaang gimik habang nag-aaral, hindi ako makakasama nun? I mean projects at reports pala. Mali ako sorry.

Kaya ito. I decided na mag-ipon na at mag-enroll agad agad para matapos na ang kumikiliti sa pwet kong mag-enroll ako. Taragis na bulate ito hindi na nagtigil. Kaya alam na kapag nagsimula na akong magkuripot. ‘Wag mo na akong tanungin kung bakit at ipapabasa ko nalang itong post ko na ‘to.

Kahit anong gawin ko, hindi talaga ako photogenic. Paano na yung pangarap kong maging model? Hindi na talaga ako pwede sa print ad. Hindi ko ma-achieve lahat. Ano ba namang klaseng buhay ito.!

Kinumpara ko yung picture ko noon at itong bago ay wala pa din namang pinagkaiba. Wala namang diperensya kahit na yung kunuhanang tao ay may diperensya talaga. Haha.

Inshort, panget lang talaga ako. Asar.

Ayoko na, maglalaslas nalang ako. Chararat!